بعضی آدم ها آفریده شده اند برای رفاقت، اصلاً انگار شغلشان است. جوری بلدند دوستی کنند که فکر می کنی سال ها سر کلاس بهترین استادها نشسته اند  و مشق رفاقت کرده اند. این آدم ها برایشان مهم نیست تو در اوج قله زندگی ات باشی یا در سراشیبی افتاده ای و داری با سرعت سقوط می کنی. همان آدم ها که ممکن است اوضاع مالی شان آنقدر روبه راه نباشد که به تو کمک مالی کنند اما حضورشان آنقدر وزن دارد که دلت را قرص می کند. انگار که حساب بانکی ات را تا آخر عمر بیمه کرده باشند. ممکن است هر روز نبینی شان، هر هفته تلفنی حرف نزنید، همان لحظه که بدترین اتفاقها می افتد، کنارت نباشند اما خیالت راحت است که هستند که هر وقتی تلفن کنی  و چیزی ازشان بخواهی، صد و پنجاه تا سوال ردیف نمی کنند که کی و چرا و چطور فلان اتفاق افتاد، در کمترین زمان ممکن آب روی آتش دلت می ریزند.
من اما فکر مکینم برای این مدل از دوستی کردن باید عیار بالایی داشت . باید صبور بود، باید حسود نبود،باید با گذشت بود، باید از خوشحالی دیگری خوشحالی کرد، باید غم دیگری را خورد، وقتی مشکلی دارد باید فکر کنی راه حل چیست، اگر بتوانی در همه لحظات زندگی خودت را جای آن آدم قرار دهی ، آن وقت از دیدن خوشی هایش حرص نمی خوری، با دیدن غم هایش دلت غنج نمی رود. کار سختی است، سخت است دیگری را قد خودت دوست داشتن، سخت است برای کسی بیشتر از خودش نگران بودن، اما می شود رفاقت غیر از وفادارای و صداقت و همدلی و همراهی، خلاقیت می خواهد، باید بلد باشی دوستت را غافلگیر کنی، با هدیه خریدن، با زنگ زدن های گاه و بیگاه، با بودن و نبودنت باید بدانی نقطه ضعفش کجاست، اما هرگز دکمه اش را فشار ندهی باید بدانی وقتی اشک روی گونه هایش غلت می خورد چطور آرامش کنی گاهی هم شاید لازم باشد شانه هایش را در در دست هایش بگیری،محکم تکانشان دهی و آنچنان و زیرگوش اش بزنی که از خواب بیدار شود، رفاقت همیشه مدارا کردن نیست. گاهی شاید لازم باشد اصلاً نباشی تا نبودنت کار خودش را بکند.این درس ها را هیچ معلم مدرسه ای تدریس نمی کند. مشق رفاقت را باید از آدم هایی که آن را خوب بلدند یاد گرفت، باید شش دانگ حواس ات را بدهی تا فوت کوزه گری اش را از کار بلد ها یاد بگیری. همان ها که تکلیف خودشان را با زندگی می دانند، همان ها که می دانند رفاقت را نمی شود دور زد، این آدم ها عیارشان مثل طلای 24 است، در اثر مرور زمان نه تنها ارزش شان کم نمی شود که بیشتر هم می شود، طلا هر چه قدر هم که بماند ممکن است قدیمی شود، اما ارزش اش کم نمی شود، خرد نمی شود، همیشه سرمایه است، کسانی که رفاقت بلدند گاهی فقط با یک جمله می توانند لبخند روی لب ات بیاورند، بگویند که دنیا را آتش می زنند تا حالت بهترین باشد. اگر یکی از این آدم های تمام عیار، کنارتان دارید بدانید حساب بانکی تان همیشه پر است قدر رفاقت تان را بدانید و نگذارید هیچ چیزی خط  و خشی روی دوستی تان بیاندازد.