یک فرصت را اگر بگذاری که بگذرد،
<< این زمان >>
می شود << آن زمان>>....
می شود بسان چای یخ کرده ی روی میز
که باعشق
دم کرده بودی و یادت رفته،
و حالا با هیچ قند و شکلاتی
به مذاق هیچ طبعی خوش نمی آید...
خورده نمی شود که نمی شود،
فرصت را بگذاری بگذرد میشود مثل آب تنگ ماهی
که به وقتش عوض نشود
آنوقت دیگرآن ماهی هم، ماهی نمی شود ...
قدر لحظات را بدانیم.
<<زندگی منتظر هیچ کس نمی ماند>>