شاید یک باور پوچ و بی خودی باشد و اصلاً من نمی دونم از کجا و کی در باغچه ی کوچک ذهن من ریشه دوانده و پا قرص کرده، من فکر می کنم وقت هایی که غذاهای ساده می خورم خوش خلق تر و سر حال ترم. و برعکس وقتهایی که غذاهای سنگین و فست فودی می خورم اخلاقم بدتر می شود. من عاشق نان و پنیر و گردو هستم. این رو همکارام که هر روز صبح من رو در حال خوردن لقمه های نان و پنیر و گردو می بینند تایید می کنند. من می توانم روزی سه وعده نان و پنیر بخورم با گوجه و خیار با هندوانه با خربزه با همه چیزهای خوب .بعد فردای روزی که همچین شامی خورده ام شاد و سرخوش و سبک بال و پر انرژی و شنگولم. اما شب هایی که پیتزا می خورم یا محصولات گوشتی فراوری شده مثل کالباس و سوسیس و شنیسل و مرغ سوخاری و سیب زمینی سرخ شده می خورم فرداش بی طاقت و اخمو و اخلاقم هم مرغی است. اصلاً نمی دانم واقعاً تاثیر این غذا هاست یا تلقین .! هر چه هست باشد. کسی نمی تواند این ادعا را رد کند که هر قدر نان و پنیر و گردو و گوجه فرنگی مهربان و توی دل برو و خودمانی هستند پیتزا و بال مرغ و جوجه سوخاری و کنتاکی و هات داگ و چیز برگر نچسب و عصا قورت داده و معذب و خورده شیشه دار هستند.